Saga Raftækjasölunnar

Fyrirtækið tók við rekstri Raftækjaeinkasölu ríkisins, sem hafði þá starfað um árabil. Á þessum tíma var stefna stjórnvalda að tryggja landsmönnum áreiðanleg tæki og góða þjónustu á sviði raftækja.

Á meðal ríkisfyrirtækja sem störfuðu á þessum tíma voru Viðtækjaverslun ríkisins, Raftækjaeinkasala ríkisins, Landssmiðjan, Áfengisverslun ríkisins og Síldarverksmiðjur ríkisins. Markmið hins nýja fyrirtækis var að sinna innflutningi og sölu á fjölbreyttum rafbúnaði, líkt og Raftækjaeinkasalan hafði gert áður. Raftækjasalan keypti allan lager ríkisfyrirtækisins og tók við söluumboðum fyrir margar af þeim vörum sem áður höfðu verið í einkasölunni, auk þess sem nýjar vörur bættust við vöruúrvalið.

Fyrirtækið hafði skrifstofur fyrst á Tryggvagötu 28, þar sem Raftækjaeinkasalan hafði einnig verið til húsa, síðar á Vesturgötu 17 og vörugeymslur í Hafnarhúsinu. Starfsmannafjöldi var yfirleitt á bilinu 6–10 manns. Raftækjasalan þjónustaði bæði verktaka og almenning með sölu og þjónustu á rafbúnaði og raflagnaefni. Meðal þekktra vara má nefna BTH þvottavélar, sem urðu víðfrægar eftir seinni heimsstyrjöldina, auk jarðstrengja, víra, kapla, vindrafstöðva, rafmagnsröra úr járni, fittings og dósa, strauvéla, mælitækja, röntgentækja og fleira. Jón Á. Bjarnason var jafnframt virkur raflagnahönnuður og má víða sjá verk hans í stórbyggingum.